Ale kino+
alekino+
Film. HIROSZIMA, MOJA MIŁOŚĆ

HIROSZIMA, MOJA MIŁOŚĆ

Hiroshima mon amour
dramat, Francja/Japonia, 1959, 87 min.
obsada: Bernard Fresson, Eiji Okada, Emmanuelle Riva, Pierre Barbaud, Stella Dassas
Premiera w Ale kino+: 3.01.2005 r.
5.00
343
5 głosy | 444 miejsce w rankingu

Francuska aktorka (Emmanuelle Riva) przebywa w Hiroszimie w związku ze zdjęciami do międzynarodowego, antywojennego filmu. Tuż przed swoim wyjazdem poznaje japońskiego architekta (Eiji Okada), z którym wdaje się w gwałtowny, pełen namiętności romans.

Podczas tego krótkiego związku bohaterowie przeżywają nie tylko miłosne uniesienia, ale dzielą się również ze sobą tragicznymi wspomnieniami własnej przeszłości. Rodzina Japończyka, razem z 250 tysiącami ludzi, zginęła podczas wybuchu bomby atomowej nad Hiroszimą. Francuzka natomiast jako młoda dziewczyna zakochała się w niemieckim żołnierzu, który w dzień wyzwolenia został zastrzelony na jej oczach. Za romans z okupantem społeczeństwo rodzinnego Nevers brutalnie napiętnowało dziewczynę, a rodzice zamknęli ją w piwnicy. Zarówno kobieta, jak i jej japoński przyjaciel, mimo udanego życia nigdy nie wyzwolili się z wojennych przeżyć, które wciąż są ich podstawowym punktem odniesienia.

Uważana dziś za arcydzieło Nowej Fali "Hiroszima, moja miłość" była debiutem fabularnym ALAINA RESNAISA, który cztery lata wcześniej poruszył międzynarodową widownię wstrząsającym dokumentem o obozie w Oświęcimiu "Noc i mgła". Tym razem temat ludobójstwa reżyser uczynił jedynie kontrapunktem dla historii miłości głównych bohaterów, co zresztą - obok nowatorskiego montażu, sposobu wprowadzania dialogów czy zastosowania ujęć retrospektywnych - wywołało wiele burzliwych dyskusji. Z tych właśnie powodów film został wykluczony z konkursu w Cannes w 1959 roku, chociaż w dowód uznania obecni na festiwalu krytycy przyznali "Hiroszimie, mojej miłości" prestiżową nagrodę FIPRESCI.

Film uznano za przełomowy w historii kina głównie z powodów formalnych - rewolucyjne potraktowanie zdjęć dokumentalnych czy nowoczesne wykorzystanie dźwięku pozwoliło w nieznany dotąd w kinie sposób przedstawić pejzaż wewnętrzny bohaterów. Obrazowanie życia wewnętrznego człowieka stało się odtąd znakiem rozpoznawczym reżysera i w mistrzowski sposób rozwinięte zostało w jego następnym filmie "Zeszłego roku w Marienbadzie" nagrodzonym Złotym Lwem w Wenecji w 1961 roku.




SERIALE

Zdążyć przed zmrokiem

Podmiejski las, w którym giną dzieci. Tajemnicę morderstw rozwiązuje detektyw Rob Reilly. Aby dojść prawdy, musi skonfrontować się z przeszłością...


Po katastrofie

Kim jest Emilie? Zagadka tożsamości osoby, która jako jedyna przeżyła lotniczą katastrofę w szwajcarskich Alpach...


Wypadek

Wybuch na budowie. Ofiary i pytanie, kto jest odpowiedzialny za nieszczęście. Polly Bevan poruszy sumieniami nie tylko lokalnej wierchuszki...